Mijn verhaal
Over Alice van Vuuren
Toen ik 18 jaar was stapte ik in een vliegtuig naar Zuid-afrika. Niet voor een gezellige reis, maar om af te kicken van alcohol. Mijn leven was onhanteerbaar geworden. Ik hoorde dat ik voor mijn leven lang de ziekte verslaving zou hebben, ik moest voor altijd naar zelfhulpgroepen blijven gaan, anders zou ik terugvallen en doodgaan.
Zo jong en naïef als ik was nam ik dit aan en volgde het advies op. Een lange tijd ging het goed en ik stelde mezelf wekelijks voor met ‘ik ben Alice en ik ben verslaafd.’ Toch voelde ik me nooit echt gelukkig, ik voelde me zelfs vaak onveilig in de zelfhulpgroepen waar ik kwam en het leek alsof mensen buiten clean zijn om nog steeds heel erg ongezond gedrag lieten zien.
Zou ik dit de rest van mijn leven moeten volhouden? En waarom leek het alleen maar slechter met me te gaan in plaats van beter?
Pas na een aantal jaar durfde ik meer op mijn eigen kompas te gaan vertrouwen en ben ik gaan kijken naar de pijnlijke emoties onder mijn hardnekkige patronen. Mijn helingsproces kreeg een veel diepere laag en ik kwam erachter dat ik veel te jong en te snel het label verslaving had gekregen. Er was iets heel anders aan de hand.
Ik had gewoon niet de tools om met het leven te dealen zoals het komt
Ik kwam erachter dat ik nooit had leren voelen. Ik had nergens geleerd om op een gezonde manier om te gaan met de trauma’s die ik in mijn jeugd had opgedaan. Het gevolg hiervan was dat ik in (liefdes)relaties kwam die altijd pijn deden en waar veel drama bij kwam kijken. Ik viel constant uit op werk en kon geen enkele opleiding af maken, omdat de druk me al snel te veel werd. Ik had geen flauw idee hoe ik echt op mijn binnenwereld moest vertrouwen en leiderschap kon pakken over mijn eigen leven.
Het probleem was nooit het alcoholgebruik geweest, dat was een tijdje zelfs de oplossing. Ik had gewoon niet de tools die ik nodig had om met het leven te dealen zoals het komt.
Na jarenlang diep innerlijk werk, verschillende opleidingen en ervaring te hebben opgedaan besloot ik er mijn missie van te maken om anderen te helpen met het toelaten van emoties. Ik kwam erachter dat ontzettend veel mensen in allerlei gedrag blijven terugvallen doordat ze nooit hebben geleerd gezond om te gaan met hun emoties. En dat is ook niet zo gek in een wereld als deze.
Op dit moment zet ik me in om anderen te helpen emoties toe te laten en daarmee hardnekkige patronen los te laten. Ik richt me vooral op patronen als people pleasen, jezelf op de laatste plek zetten & constant in ongezonde relatiedynamieken terecht komen. Maar nog meer dan dat leer ik je te voelen wat in je leeft zodat je veel meer rust ervaart.